Şems Sûresi

Kur'ân-i kerîmin doksan birinci sûresi.

Şems sûresi Mekke'de nâzil oldu (indi). On beş âyet-i kerîmedir. Birinci âyette geçen ve güneş mânâsına gelen şems kelimesi sûreye isim olmuştur. Sûrede; Allahü teâlânın insan nefsine iyilik ve kötülük isleme kâbiliyeti verdiği, bu yüzden de kötülüklerden arınan nefsin kurtuluşa ereceği, kötülüklerle kirlenen nefsin ise, zarâra, ziyâna uğrayacağı ve Sâlih aleyhisselâmın kıssası bildirilmektedir. (Ibn-i Abbâs, Râzî, Taberî)

Allahü teâlâ Şems sûresinde meâlen buyuruyor ki:

Nefsini tezkiye eden (kötülüklerden arındıran) kurtuldu. Nefsini günâhta, cehâlette, dalâlette bırakan ziyân etti. (Âyet: 9)

Kim Şems sûresini okursa, günesin ve ayin üzerine doğduğu her şeyi sadaka vermiş gibi sevap verilir. (Hadîs-i şerîf-Kâdi Beydâvî Tefsîri)