·  İslâmiyetin emir ve yasaklarından birini bile hafife almak, Kur’ân-ı kerîmle, meleklerle, peygamberlerle alay etmek küfürdür. Küfre sebep olan bir şeyi yapan dinden çıkmış olur. Küfre düşen hemen tevbe etmeli, imanını tazelemelidir.

Küfre düşüren hâllerden bazıları şunlardır:

·  Din bilgilerine inanmamak, bunları ve din âlimlerini, dinî kitapları aşağılamak.

·  Din bilgileri için, “Bu bilgiler neye yarar? Kime ne fayda vermiştir? Bize lâzım olan şey paradır.” gibi sözler söylemek.

·  “Allahın buna gücü yetmez.” demek.

·  Birisi için, “Onun hakkından Allah bile gelemez, ben nasıl geleyim?” demek.

·  “Allah bizi unuttu.” demek.

·  Cenâb-ı Hakka, “Allah baba.” demek.

·  Harama helâl, helâle haram demek.

·  “Allah bize zulmediyor.” demek.

·  Allahü teâlâya mekân izâfe etmek. “Allah yukarıdadır, göktedir.” demek.

·  Herhangi bir şey için; “Allahın işi kalmadı da bunun gibi şeyler mi yaratıyor.” demek.

·  Bir kimse, “Allah falan kuluna şu kadar zenginlik veriyor, bana ise az veriyor. Böyle adalet olur mu?” demek.

·  Zenginin işinin rast gittiğini görünce, “Allah da zenginlerden yana.” demek.

·  Bir kimseye, “Seni görmek bana can alıcıyı görmek gibidir.” demek.

·  Büyük ve küçük günah işleyen birine, “Tevbe et!” denildiğinde, “Ne yaptım ki, tevbe edeyim!” demek.

·  Kötü insanları görünce, “Bunlar Zebâni gibi insan.” demek.

·  “Falan kimse peygamber olsaydı, ben inanmazdım.” demek.

·  Bir kimseye, “Allah bana Cenneti verirse, sensiz istemem.” demek.

·  Dinen mübârek olan bir şeye, “Dine, imana, Kitaplara, peygamberlere, mezhebe, Kâbe’ye...” sövmek.

·  Kur’ân-ı kerîmin bir âyetine bile olsa inanmamak veya şüphe etmek.