Garip o kimsedir ki...

Peygamber efendimiz buyurdu ki: "Garipler o kimselerdir ki, dünyadan göçmüşler, arkalarından rahmet okuyan kimseleri kalmamıştır."

Eshab-i kirâmın büyüklerinden, Selmân-i Fârisî hazretleri anlatıyor: Günlerden bir gün Resûl-i Ekrem efendimiz bana buyurdu ki:

- Yâ Selmân, gariplere gidip, onları ziyâret edelim.

- Yâ Resûlallah, garipler kimlerdir?

- Garipler o kimselerdir ki, dünyadan göçmüşler, arkalarından rahmet okuyan kimseleri kalmamıştır.

Sonra beraberce Medîne’nin kabristanına vardık. Kabirleri ziyâret esnasında, Efendimiz, bir kabrin önünde ağladılar. Gözyaşları, elbiselerini ıslatıncaya kadar, bu ağlama devam etti. Ben kendilerine suâl ettim:

- Yâ Resûlallah, bu ağlamanızın sebebi nedir?

- Bu kabirde yatan gence şiddetle azâb olunmakta. Cebrâil bana geldi ve Cebrâil’e, bu gencin neden kabir azâbına uğradığını sordum. Anasına yaptığı hakâretlerden dolayı, bu azâb-i elîme düçâr olduğunu haber verdi. Onun için ağlıyorum.

Bu senin neyin oluyor?

Peygamber efendimiz bu îzahatta bulunduktan sonra, söyle emir buyurdular:

- Ya Selmân, git, Medîne halkını çağır! Herkes yakininin mezarının başına toplansın! Bakalım bu kabrin başına kim gelecek?

Ben de gidip bütün Medîne halkını çağırdım. Herkes bölük bölük kabristana gelip, yakınlarının mezarları başına dikildiler. Ancak Resulullahın azâb olduğunu bildirdiği mezara kimse gelmemişti. Bunun üzerine Resûlullah efendimiz buyurdu ki:

- Ya Selmân, bu gencin anası vefât etmiş ise, kıyâmete kadar azâb görecek!

O sırada ihtiyar bir kadın, elindeki asâsına dayanarak, bulunduğumuz kabrin yanına gelip, orada durdu. Resûlullah efendimiz, ihtiyar kadına sordular:

- Burada yatan, senin neyindir?

- Oğlumdur, ya Resûlallah.

Efendimiz, kadının, oğluna dargın olup olmadığını sordu. Kadın söyle cevap verdi:

- Yâ Resûlallah, dargınım! Her gece eve geç gelirdi. Bir gece kapıyı açmakta geç kalmıştım. Bana hakâret edip, kalbimi kırdı. Ondan sonra da çok yaşamadan vefât etti.

- Ona hakkını helâl etmedin mi?

Kadıncağız kabre bakıp, ağlayarak cevap verdi:

- Ben ona hâlen dargınım. Küçükken babadan yetim kaldı, yemedim yedirdim, giymedim giydirdim, onu gözümden fazla sakindim. Bana öyle hakâreti lâyık gördükten sonra, içimden affetmek gelmiyor. Onun için hayır hasenat da yapmıyorum. Bunun üzerine Resûl aleyhisselâm buyurdular ki:

- Öyleyse, su kabre bak!

Kadıncağız, kabre bakıp da, oğlunun, ateşler içinde, "Beni kurtar anneciğim!" diye feryat ettiğini müşâhede edince, derhal hakkını helâl etti ve el açıp oğlunun kurtulması için Allaha yalvarmaya, Resulullahtan şefaat dilemeye başladı. Anne, hakkini helâl ettikten sonra, derhal kabir azâbı durdu. Bir Cehennem çukuru olan o mezar, derhal bir Cennet bahçesi hâline geldi.

İbret almalıyız!

Resûlullah efendimiz buyurdu ki:

- Kabri siz küçük görmeyiniz! Mezarlar, ya Cehennem çukurlarından bir çukur, yahut da Cennet bahçelerinden bir bahçedir.

Bu ibretli hâdiseden ibret almalıyız. Anamız, babamız hayatta ise, onların rızâsını almalıyız. Onların İslâm’a aykırı olmayan emirlerini yerine getirmekte ihmâl göstermemeliyiz. Islâma uygun olmayanlarını da bir bahane bularak, onlara karşı gelmeden yapmamalıyız. Ayrıca arkamızdan bizlere duâ edecek, hayır, hasenat yapacak kişiler ve eserler bırakmalıyız.